„И допълвам – казва той – в моята плът недостига от Христовите скърби“ (Кол. 1:24). На пръв поглед казаното изглежда твърде дръзко; но то не произтича от самомнение – да не бъде! – а от любвеобилната му преданост към Христос. Защото той не желае страданията да бъдат смятани за негови, а за Христови, като иска по този начин да ги приобщи към Него.
Св. Йоан Златоуст (ок. 349 – 407)
„И допълвам – казва той – в моята плът недостига от Христовите скърби“ (Кол. 1:24). На пръв поглед казаното изглежда твърде дръзко; но то не произтича от самомнение – да не бъде! – а от любвеобилната му преданост към Христос. Защото той не желае страданията да бъдат смятани за негови, а за Христови, като иска по този начин да ги приобщи към Него.